MIJN MEMORIES
Geboren te Tilburg op 26-06-1943 tot mijn derde levensjaar toen zijn we
verhuisd naar Steyl in een klooster genaamd de Hommel, ook aan de Veerweg
hebben wij in een klooster gewoond toen naar (Tegelen)
Limburg. Daar heb ik mijn jeugd door gebracht, na de lagere
school ben (moest) ik gaan werken in de weverij. Niet dat ik daar zo
blij mee was, veel plezier heb ik er niet aan beleefd. Maar in die tijd moest
er geld verdiend worden, voor een week van 48 uur verdiende ik de somma van fl. 9, 99 een rond bedrag van fl. 10 was te veel
van het goede. Daar bleef ik tot mijn zestiende toen had ik het daar wel
gezien, een oom van me die was bij de Kon. Marine, dat was het, dat wilde ik
ook. Na mijn keuring tekende ik voor 6 jaar. Mijn opleiding genoot ik in
Hilversum en daarna ging het richting Den Helder, mijn eerste boot was de
kruiser H.M. De
Ruiter.
Daarna het vliegkampschip de
Karel Doorman
en de onderzeeboten, jagers en fregatten. Veel gezien en landen bezocht. Dus dit
was allemaal dikke pret in die tijd, maar er waren ook mindere tijden, bv als er wat mis ging op zee in de vorm van een SOS bericht
van een brandende vissersboot. Helikopters die verongelukten midden op zee.
Toen de onlusten met Indonesië begonnen zouden wij worden uitgezonden met de
Doorman maar dat ging gelukkig niet door. (Dank zij Amerika)
Ook vond ik een schat van een vrouw, daar wilde ik de rest van mijn
leven heel graag mee delen.
Maar toen kwam de Marine of ik even wilde bij tekenen omdat ik voor 1½ jaar na
de West (Nederlandse Antillen – Curaçao) moest.
Toen was het weer de vraag ja of nee. Mijn lieve levensgezel die ik had
gevonden vond het Marine leven maar niks.Ik moest ook aan de toekomst denken en
dit alles overwegend besloot ik ontslag te nemen en mijn geluk te zoeken in het
stichten van een gezin met vrouw en kinderen. Maar het vinden van werk was een
probleem in het begin, Daar ik een groot rijbewijs had probeerde ik het als
vrachtwagenchauffeur. Dat lukte, ik vond werk in de vruchtendrank sector. Dit
was wat ik zocht, niet tussen 4 muren, dat kende ik al gezien mijn ervaring in
de fabriek. In het begin was het s`morgens om 4 uur
weg en om 16 uur weer thuis.
De andere dag om 10 uur thuis, dit was het tot de zaak groter moest worden en
verder van huis.
De hele week van Zondagavond tot Zaterdag
in twee ploegen. België en Noord Duitsland in de buurt van Cloppenburg
(Spreda) en Zuid Duitsland Bibberbach
– Heidelberg daar gingen we weer veel van huis en
weinig thuis maar er moest brood op de plank komen dus gingen we maar door. Dit
alles is goed gegaan, 25 jaar lang en met trots 25 jaar schade vrij. En toen kwam de klap en die
kwam hard aan in de ziektewet en WW dan weer
ziektewet dan half ziektewet en half WW ze noemden
dat arbeid therapie. Daar voelde ik mij nog te jong voor, maar de hoge heren
wisten het beter en zo kwam ik toch achter de geraniums.
Een grote last voor mijn vrouw en kinderen,overal
bemoeide ik me mee. Toch maar op zoek na een leuke hobby (een idee met een
gouden griffel) van mijn vrouw. En ja hoor ik vond weer een leuk tijdverdrijf
waar ik mijn energie in kwijt kon: Radio en tv maken voor het verpleeghuis als
technicus.
Wat was dat leuk ik leefde weer helemaal op .
Maar toen kwam de echte klap het leven van veel werken, roken, vet eten en stress wreekte zich.
V.a. ’88 in de WAO
Aug.’96 maagklachten, huisarts ontdekt een groot stil hartinfarct in de
linkerkamer,
gevolg opname in S.M.T. Hengelo. Weinig klachten, ik kan alles nog.
Verschillende keren opnames met cardiale klachten.
Geen bewijzen, zit tussen de oren.
Eind’97 dubbel zien, waarschijnlijk T.I.A. Moet verder onderzocht worden, kom
op de wachtlijst maar dat duurde te lang. Tijdens wandeling onwel en buiten
bewustzijn de sloot in: hals over kop opname, linker carotis zit dicht.Feb’98
na veel pijnklachten en onderzoeken uitslag: niets aan de hand (zit tussen de
oren). Na ca. 8 weken smeek-bede om een echo ontdekte
men een ordinaire liesbreuk.
Vertrouwen in arts ver te zoeken. Pijnklachten blijven.
Mei’98 spoedoperatie, gedraaide galblaas, litteken gaat ontsteken en moet
opnieuw open, tijdens deze opname komt de neuroloog met de mededeling rechter
carotis moet schoongemaakt worden 60% dicht.
Aug’98 gebeurt dit conclusie meer dan 90% dicht.
Nov’98 litteken-breuk van galblaas operatie, herstel
operatie.
Dec’98 kort durende uitval linker arm, is opname, zit toch tussen de oren.
Jan’99 circulatie stilstand door ritmestoring, reanimatie, heel veel stroom klappen, nare tijd voor beiden.
Op Int Care gaat het
iets beter, dan weer ritmestoringen, cardioloog in paniek, hals over kop naar
Groningen(A.Z.G), veel onderzoeken, kaheteriseren,
tijdens dotteren blijken twee kransslagaders verstopt, durven een open
hartoperatie niet aan, risico te groot. Na veel overleg twee stens en een
I.C.D. plaatsen 17 feb’99 tijdens operatie weer storingen van hartritme. Weer
stroomklappen, deze heb ik twee keer gevoeld.
Naar de zaal en weer terug naar IC steeds weer.1 maart I.C.D. aangezet, alles
bleef rustig.
Toen nazorg in S.M.T. deze bestond uit in bed liggen in een 1 persoonskamer, 1 maal fysiotherapie, weekend naar huis, alles goed gegaan? Dan mag u voorgoed naar huis!! Veel te snel naar huis, was er geestelijk nog niet aan toe, na 5 weken in het A.Z.G.
Medicatie.
Acenocoumarol / cozaar / magnesiumgluconnaat
/ selokeen zoc 50 / cordarone.
Mei’99 tijdens een wandeling pijn in mijn benen, via de
huisarts naar de radioloog, onderzoek, blijkt kleine verstopping na
katheteriseren: dotteren was de oplossing maar toen men ging kijken, kon de
goede man niks vinden. Radioloog geraadpleegd. Die wist hij feilloos aan te
wijzen waar de verstopping zat.
“Tja nu is de tijd voorbij, zandzak op de wond,
volgende week gaan we opnieuw beginnen.”
Vertrouwen in de artsen daalt tot min punt.
Maar er zat toch wel een dichte ader toen dotteren. Lopen gaat ineens weer
beter.
Doch liesklachten blijven. Gesprekken met klinisch psycholoog hebben weinig
zin, te weinig tijd, luistert alleen, heeft geen oplossing. Nov’99 blijkt
tijdens I.C.D. uitlezen in Groningen dat ik buiten de nazorg was gevallen. Heel
snel opname in Haren, goed voor zelfvertrouwen, onverwachts na 6 weken weer
naar huis naar Hengelo. Kerstavond half 5 hoor je dat je niet terug hoeft te
komen.
In Hengelo zal revalidatie verder kunnen gaan maar…. niet
echt.
Jan 2000 op de eerste cadio fietstest vond de cardioloog dat de I.C.D. te los
zat.
Tweede les vond men het onverantwoord door te gaan.
Terug naar Groningen, binnen 3 dagen herstel operatie, I.C.D. vastgezet, weer
was het vertrouwen in de artsen weg, maar ook in mezelf, alles was weer van
slag bloed en alles.
Maar ook de nazorg was weg. Nog maar weer een paar gesprekken met de
psycholoog, maar alles moet in 6 gesprekken klaar zijn. Juli
AZG/psychiater/cardioloog/apotheker, allemaal zijn ze het eens, het moet
werken, maar niet dus. Kreeg toch weer hartritme storingen. Volgens de boeken
niet mogelijk maar volgens mijn lijf wel. Situatie op dat moment cardioloog
tevreden, liespijn blijft.
Neuroloog: alleen bij klachten terug komen. Weer eens terug naar de psychiater,
die weet een nieuwe middel Seroxat. De cardioloog vond
het een goed idee maar AZG was des duivels. Dus daar gingen we weer, 2
meningen, maar ik geen hulp. Bij de vaatchirurg 1x per jaar controle. Huisarts
wilde wel luisteren en raad geven. Nu 1x keer per week naar psychisch somatisch
therapeut praten, veel praten, en met de dagelijkse medicijnen heb ik na een
gesprek weer even rust in mijn hoofd.
Na een aantal maanden getob over wat er moet gaan gebeuren is het weer eens
tijd voor de cardioloog. Die vroeg mij zo blij als een kind: gaat de ICD nog
wel eens af?
Maar als dat zo is moet hij dat toch als eerste weten!
Maar met zo’n uitspraak was ik toch niet zo blij. Ik
heb hem er toen aan moeten herinneren dat er regelmatig bloed moet worden
onderzocht op mijn schildklier werking.
O ja dat moet ook gebeuren, uitslag: alles was goed.
Op 2001 naar de vaatchirurg voor jaarlijkse controle. Die was tevreden, pas
over een jaar weer terug komen. Weer gingen weken en maanden voorbij met
pijnlijke liezen en veel moeheid en slapeloosheid. Maar weer eens naar de
huisarts: alles is goed, het zit tussen je oren, komt allemaal wel goed. Ik
word echt moe van al dat onbegrip, maar voelde dat er iets mis was, maar wat?
En het niet geloofd worden dat er een wel degelijk wat mis was. Dat blijkt deze
later bij een nieuw bloedonderzoek. De schildklier werkt dubbel zo hard als het
moet dus weer werd ik in het gelijkgesteld in mijn wantrouwen in de heren
doktoren.
Als medicijn wordt Strumasol gegeven, als bij toverslag wordt de huid van mijn
borst en rug vrij van ontstekingen, jeuk en rode vlekken. (want ook de
dermatoloog werd bezocht ondertussen)
Na 5 dagen fluit ik door het huis. 
Echter naast Strumasol moet na 6 weken Euthyrox worden ingenomen, ik heb
daar geen goed gevoel over een doe de uitspraak: “ik voel dat dit uit de hand
loopt, binnenkort lig ik plat”.
Dit op vrijdag. En zondagavond kwam mijn voorgevoel uit: de ICD vuurde.
Toen lag ik in korte tijd op SC, daar wist men het niet meer. Na telefonisch
beraad werd ik dinsdag in de Weezenlanden in Zwolle opgenomen, daar werd de
Cordarone onmiddellijk stop gezet, dus ook de Strumasol kan hierdoor worden
afgebouwd.
En de Euthyrox, die vrijwel zeker de ritmestoring heeft veroorzaak, kan worden
ingeleverd.
Nu naar 2 en half jaar kreeg eindelijk goede voorlichting over de ICD, wat kan/ mag ik verwachten, hoe beleef ik het vuren van de
ICD enz. enz.
Eindeloos mocht ik praten en er werd naar mij geluisterd. Nu ben ik weer thuis
en voel me prima en veel rustiger. Ik heb een vrouw, dochter en zoon, en 2
schatten van kleinkinderen.
Er is genoeg om voor te
leven maar het valt niet altijd mee.
Soms beheerst de angst in mijn leven. Oud worden is mooi maar o zo moeilijk.
We zijn nu een paar jaar verder, maar laat ik bij het begin
beginnen. Toen ze mij in Zwolle de Cordarone hadden afgenomen was het ongeveer 7
maanden betrekkelijk rustig, maar toen begon het gedonder weer, de Cordarone
was schijnbaar uit het bloed, toen ik eens achter de computer zat kreeg ik weer
een schok van de icd. Dus dat werd weer opname om te kijken of de schok terecht
was, nu die was terecht ik had een ritme van boven de 200 slagen per minuut, de
medicatie werd aangepast in de vorm van het ophogen van de selokeen. Nu
was het weer een paar weken rustig, maar
ik moest wel regelmatig op controle komen, en dat mondde door spanningen nog wel eens uit in een
black-out, wat weer regelmatige opnames werden. Nu u
begrijpt dat ik hierdoor niet rustiger werd maar goed, ik moest toch verder of
ik wilde of niet. Weer een paar weken verder ik lag rustig op de bank
voetballen te kijken Ajax, een wedstrijd uit de UEFA
cup, en ja hoor weer een schok van de
icd en daar gingen we weer naar het ziekenhuis, maar nu was mijn cardioloog het
zat en stuurde mij richting Zwolle. Daar aangekomen ging
ik weer eens door de mallemolen, alle soorten onderzoeken, maar er kwam niet
veel uit, alleen dat de pompfunctie was gezakt van 25 % naar 13 % , daar was ik niet echt blij mee. Ook daar wisten ze het
niet meer, alleen om die therapieeen op te lossen werd besloten om toch maar weer
de Cordarone terug te geven, maar eerst moest ik een onderzoek ondergaan door middel
van een nucleair
bloedonderzoek om te kijken hoe het stond met de schildklier. Die was prefect,
dus werd besloten om eerst de schildklier stil te leggen en dan pas met Strumasol te
beginnen en dan 6 weken later het middel Euthyrox toe te voegen.Ik
was er niet bepaald gerust op. Maar goed ik had geen keus, ik begon met goede
moed maar ik kreeg het er wel Spaans benauwd van. Hoe dichter ik bij die
Euthyrox kwam, hoe nerveuzer ik werd, gezien mijn eerdere ervaring met dit
middel. Doordat ik nu onder constante controle stond kwam men er al snel achter
dat dit geen oplossing was, mijn schildklier protesteerde, er was geen andere
mogelijkheid dan dat maar weer ongedaan te maken. Maar wat nu gezongen?? er werd toen net een onderzoek gestart met
een nieuw medicijn, die de Cordarone op den duur moest
gaan vervangen ivm de vele vervelende
bijwerkingen. Daar ik al een nucleair onderzoek had gehad, was dat dus mooi mee
genomen, en of ik er aan mee wilde werken, dat was voor deze jongen geen
probleem. Dus het formulier werd ondertekend en de volgende morgen zou het gaan
beginnen. Een paar uur later kwam deze persoon weer terug op aarde
, het feest ging niet door, er waren al te veel patiënten die zich
hadden opgegeven, en daar stond ik dus weer met lege handen. Maar hoe verder? nu werd besloten om de Selokeen weer op te hogen naar ’s
morgen 100 mg en ‘s avond 50 mg en daar moest ik het mee doen, en ging ik weer
richting Hengelo. Door al dat gedonder was ik al weer aardig op weg om een
zenuw inzinking te krijgen, dat resulteerde dus regelmatig in een opname om mij
gerust te stellen en om te kijken of er “niets” aan de hand was. Maar ook een klinisch psycholoog
werd bezocht, met alle respect, maar het zette geen zoden aan de dijk.
Nu wilde het geval dat mijn cardioloog mij weer eens Zwolle stuurde voor het
uitlezen van mijn icd,daar
ik telkens een piep signaal hoorde en volgens mij kwam dat mijn icd. Omdat ik reeds opgenomen was, mocht ik niet met eigen vervoer, en een
ambulance was niet nodig vond men, dus het werd per taxi. Nu dat hebben ze
geweten en ik ook, tijdens de rit wat gezellig heen en weer geklets toen ik plotseling
ritmestoonis en een therapie van mijn icd kreeg, in een tamelijk verlaten
omgeving, met als gevolg dat de chauffeur boven op zijn hou houwer ging staan
en geen meter wilde verder rijden, de beste man was spierwit. Dus werd er een
ambulance gebeld en ging de reis verder maar nu zonder taxi. In Zwolle was de
cardioloog ten einderaad hij zei mij dat ik alle medicijnen tegen ritmestoornissen al
eens had gehad. Nu wilde het geval dat het niet zo was. Ik had alleen
Cordarone gehad en verder
nog niets, dat bevreemdde hem, dat ze in 1997gelijk met Cordarone
waren begonnen. Hij kwam toen met het voorstel nog, om een ander middel te
proberen en te kijken hoe ik daar op zou reageren, maar dat middel (Kinidine)
moest wel onder medisch toezicht worden ingesteld. Dat betekende dus weer 4 weken opname.
Zo gezegd zo gedaan, de controle kon gelukkig wel in Hengelo en daar
gingen we weer, maar nu in omgekeerde richting. Ik kan u wel vertellen het was me het jaartje wel. Maar goed, ik hoopte toch als ik was
ingesteld en weer naar huis mocht, dat het eens een tijdje rustig zou worden.
Gelukkig reageerde mijn lichaam positief op dit middel zodat ik weer uit het
dal kon klimmen, en tot nu toe zonder ritmestoornissen. We zijn nu 2 jaar
verder, binnenkort ga ik weer naar Zwolle, niet om mijn icd te laten aflezen,
dat kunnen ze nu ook in Hengelo gelukkig, maar om mijn icd te laten vervangen.
De energie is langzaam op ik ben benieuwd wanneer dat
gaat gebeuren, het moet binnen 6 maanden,
. Verder wordt mijn bloedverdunning geregeld door Marcoumar i.p.v.
Sintromitus. Moest ik eerder bijna elke week worden geprikt, ik bleek moeilijk
in te stellen. Nu is het al een half jaar om elke 6 weken. Wat een verbetering!!
donderdag 30 juni 2005
Daar zijn we weer, ik zou jullie nog berichten wanneer ik
naar Zwolle zou gaan voor vervanging van mijn ICD. Nu dat is inmiddels
gebeurd en wel op woensdag 12-01-2005. Ik werd een week voor de opnamedag
gebeld, dat ik die woensdag om 09.00 uur in Zwolle moest zijn. En toch waren er
weer problemen maar nu met de bloedverdunning, ik moest 5 dagen voor 12 Januari stoppen met die tabletten ( Marcoumar)en vervangen
door 2x daags spuiten ( een milde vorm van heparine ), ik moest mij maar met de
apotheek in verbinding stellen en die zou mij vertellen hoe ik te werk moest
gaan met die spuiten. Dat was wel aardig, maar ze wisten me alleen te vertellen
dat ik 2x daags moest spuiten, maar dat wist ik al, maar de vraag was door wie?????. Nu dat was een hele domme
vraag van me, zelf vond ik hem wel aardig maar goed, ik moest het zelf maar
doen. Nu dat was wel even schrikken, ik mezelf injecteren
zo’n held ben ik nu ook weer niet, maar iemand moest het doen maar wie, dat moest ik zelf maar uitzoeken. Nu was
goede raad duur, ik keek mijn vrouw even lief aan, zou zij het durven???.Na
wat aarzelingen ging mijn “zuster Clivia” er mee akkoord en zo waar ze deed het zeer professioneel,
een 10 met een griffel voor haar. Daags voor de ingreep gingen duizenden vragen
door mijn hoofd, hoe zou het gaan, dezelfde operatie een paar jaar eerder, de
zelfde ellende opnieuw??
Maar ik had geen keus, dus die woensdag maar naar Zwolle, na het
intake gesprek, kwam de cardioloog even bij me kijken om te zien waar mijn ICD
zat. Zijn vraag was even opmerkelijk als mijn antwoord: ,,zit hij niet in de
pocket ???” neen, onder de borstspier. Daar hij in het
verleden los was gaan zitten hebben ze hem maar onder de spieren van de borst
gezet.
Dat moet de cardioloog eerst even checken en ja de icd zat niet zoals
gedacht net onder de huid, maar dan mocht de cardioloog de ingreep niet meer
doen, maar een hartchirurg, ik dacht bij mezelf ,,gaat
u maar weer naar huis u krijgt een nieuwe oproep”. Gedesillusioneerd ben ik
maar op mijn bed gaan liggen om te zien wat er verder ging gebeuren, nu veel
tijd had ik niet, er kwam een zuster met het welbekende nachthemd. Alles ging
toen in een record tempo, gewoon geen tijd om na te denken ( wel zo prettig) o ja dit moest ik nog weten ik ging onder algehele
verdoving i.p.v. plaatselijke. 1 uur later werd mijn vrouw verteld dat
ik op de uitslaapkamer lag
en dat ik zo naar beneden zo komen en ja hoor binnen 2 uur lag ik
al weer aardig monter op de afdeling. De nacht redelijk door gekomen, weinig
slaap maar dat is in een ziekenhuis voor mij heel gewoon, na inspectie van de
wond mocht de drain er uit en werd ik
losgekoppeld van de bewaking.
Dus mocht ik weer naar huis. Op mijn vraag over het
auto rijden, bleek dat geen probleem, er was namelijk geen therapie geweest dus
mocht ik gewoon rijden. Alleen moest mijn huisarts de hechtingen er na een week
uithalen,althans wat er nog van over was, het meeste
ging al met het korstje van de wond er uit.
Dus zo kan het ook, voor mij
achteraf een fluitje van een cent.
Complementen voor artsen en
verpleegkundige van Weezenlanden Zwolle
P.S.
Vrijdag om 14.06 grote schrik, er ging een ICD signaal af maar welke? na even zoeken, ja hoor de oude, want die had ik mee naar huis gekregen. Waren ze die toch vergeten stop te zetten,ik mocht wel even naar Zwolle komen, zouden ze hem wel even stop zetten. Of wachten tot de batterijen helemaal leeg waren zo kon ik nog even aan hun denken weken of maanden lang. Leuke ,,humor” hebben ze in Zwolle een uur heen en een uur terug. Gelukkig, dat kunnen ze dat ook in Hengelo maar we hebben er smakelijk om gelachen later.
Begin dec.’ 08 moet de ½ jaarlijkse controle plaats vinden. Eerst wordt de ICD afgelezen door iemand i.o., die denkt iets afwijkends te zien, zijn mentor twijfelt nog. Evenals de cardioloog,hij vindt dat er verder gezocht moet worden . Ook dan is men het nog niet met elkaar eens .Besloten wordt dat de ,,techneut’’ van Medtronic het laatste woord heeft. Dat gebeurt 14 dagen later, via de radio horen we dat er veel mist zal zijn onderweg en dat er al een file staat, door een ongeval, We rijden ruim op tijd weg .wie weet wat ons nog te wachten staat. Niks, dus ze zijn veel te vroeg in de Weezelanden. De koffie automaat onder hand bereik, dat is fijn. Frans voelt zich akelig worden en wordt voor onderzoek en aflezen snel meegenomen. Er is niks bijzonders te vinden. En dan begint het lange wachten.. …De een is te laat, de ander heeft een te strakke planning, de derde een sollicitatiegesprek enz . uiteindelijk is men het eens: de leaddraad vertoont slijtage en moet worden vervangen , het is geen noodgeval en men denkt aan de 1e helft van januari. Er worden alvast foto’s en film gemaakt en er moet bloed worden geprikt, zodat alles alvast is voorbereid. Op weg naar het lap, wordt Frans weer niet goed en spierwit valt hij slap in mijn armen. Ik zal, wat ik toen dacht, hier maar niet schrijven……
Gelukkig was er direct hulp en Frans lag al snel op de eerste harthulp, veel onderzoeken , maar weer niks te vinden en we mochten weer naar huis. De dag in het ziekenhuis was ook lang genoeg geweest, van 11uur tot 18.30 uur. 8 Feb. is het dan zover. Zondagmiddag om 14.00 uur melden bij de portier, samen met de anderen bloedprikken, een paar onderzoekjes en dan wachten op morgen. De dag begint met de mededeling: de hele planning loopt anders (dat gebeurt wel vaker bij de cardioloog/ toraxchirurg). Om half 12 gaat het in de versnelling, contrastvloeistof inspuiten voor ader controle; is de ader nog ruim genoeg voor een tweede draad of moet het via de rechterkant? Dat blijkt allemaal in orde, dus hup- hup naar de O.K. Herinneringen aan 10 jaar geleden en daarbij de angst slaan nu in alle hevigheid toe, de geruststellende stem van de narcotiseur is als balsem en dan ben ik al onder zeil.
Om 4uur vertelt iemand me dat het allemaal goed is gegaan en dat ik ook een nieuwe ICD heb gekregen. Ze moesten immers toch in de buurt zijn en anders moet het volgend jaar opnieuw open. Terug op de zaal bel ik als eerste mijn vrouw om haar het goede nieuws te vertellen. Dan vertellen we elkaar dat we, zonder er samen over te praten, heel bang zijn geweest over de afloop van deze ingreep. Ik voel me goed en de volgende dag mag ik alweer naar huis. Als de huisarts donderdag de 2 wonden komt controleren heb ik wat verhoging, ze luistert mijn lijf helemaal af en kan niks vreemds ontdekken. Om 17.00 uur is de verhoging koorts geworden 39,7. De avonddienst komt en constateert longontsteking dus antibiotica, het helpt snel ,binnen 2 uur daalt de temperatuur iets. 2 Dagen later worden alle spieren pijnlijk van de antibiotica en ik moet er direct mee stoppen, gelukkig blijft de koorts weg.
De wonden helen goed, de littekens worden netjes en de zwelling is bijna verdwenen. Vorige week ontving ik de Carelink, de levering ervan ondervond vertraging. Elke nacht worden de data van de ICD door het ziekenhuis opgevraagd en mocht zich onverhoopt iets voordoen, dan is contact snel gelegd. Ik voel me er goed bij als ik goed gecontroleerd wordt. En wat is het vervelende aan de operatie? Ik mag de gebruikelijke 2 maanden niet rijden !!
18-09-2009
Hallo, daar zijn we weer, vrijdagmorgen om 04.30 wakker geworden, omdat ik me niet lekker voelde. Ik was van onder steen koud maar het zweet droop van mijn hoofd, pijnlijke arm en kaak. Snel mijn vrouw even wakker gemaakt daar ik me geweldig ongerust maakte, nu dat duurde niet lang of ze was al aan de telefoon, ze zag wel dat ik spierwit was. Na wat uitleg van haar was de ambulance al onder weg, er was volgens de deskundige een hartinfarct opgetreden. Het duurde niet lang of de ambulance was er al, ook zij waren van mening dat ik een hartinfarct had, maar volgen mij was de broeder nog nerveuzer dan ik , of het was een leerling .Tijdens het aanleggen van een infuus stroomde het bloed overal uit. Maar het lukte hem uiteindelijk toch wel . Na telefonisch over leg werd ik met de grootste spoed, dus met blauw aan naar het MST Enschede vervoerd. Daar werd in eerste instantie gedacht aan een hartinfarct, er gingen al gespreken om maar gelijk te gaan dotteren, maar omdat de hartfilm anders deed vermoeden werd er toch even verder gezocht. Mijn ritme bleek behoorlijk hoog 145 slagen en die wilde maar niet naar beneden, dus aan de medicatie. Toen ging hij langzaam naar de 100. Maar dat was het dan ook wel. Daarom werd er besloten tot enkele overpacing van het hart. (Gelukkig kwam ik daar een oude bekende tegen die me redelijk geruststelde en me vertelde dat ik er weinig van zal merken). Na een kort roesje was alles weer in orde en het hartritme was hersteld maar nu willen ze natuurlijk ook weten wat de oorzaak was. Nu lig ik tijdelijk aan de bewaking, om een paar dagen alles eens rustig aan te zien en eventueel de. medicatie aan te passen ook werd er in mijn ICD een overpacen ingesteld op 145 slagen als het ritme daar overheen gaat moet hij ingrijpen en volgens de heren is dit pijnloos. Ik zit niet te wachten op een ICD ingreep die ken al. Dus ik zal wel weer een poosje opgenomen blijven, ook de zaalarts kwam voorbij en die wil dat ik morgen een fietstest doe, ook dat kennen we al, nu we zien wel. Straks zal de verpleegkundige me vertellen over de uitslag van de echo, daar ben ik natuurlijk heel nieuwsgierig naar. Maar we zullen dus wel weer een poosje terug bij af zijn, maar ik hoop wel dat maar tijdelijk is, en dat ik weer snel de oude ben. Vandaag goed nieuws gekregen: ik mag als de cardioloog het goed vind, weer naar huis,alle uitlagen waren volgens de heren in orde dus geen beperkingen ook de medicatie is gelijk gebleven. Verder wordt alles nu onder één dak gebracht Vanuit (Zwolle en Hengelo gaat mijn hele medisch archief naar Enschede, dat scheelt weer een hoop heen en weer gereis. Ook is het volgens de zaalarts het beste om, thuis snel het oude ritme weer op te pakken.
Frans
ziekenhuis Medisch Spectrum Twente
Goeden morgen, op dinsdag 6-09-2011 door gestuurd door de huisarts, ik voelde me niet zo lekker, brandend gevoel op de borst. Na wat heen en weer gepraat werd de ambulance al snel gebeld en werd ik naar Enschede gebracht. Daar kwamen ze kwamen er al snel achter wat het probleem was, een ritmestoring. De betreffende arts kwam na overleg om een (EFO) elektrofysiologisch en Ablidatie behandeling toe te passen, dat gaat op volgende dinsdag gebeuren. Woensdag werd ik naar de verzorg afdeling gebracht, ik kwam op een twee persoonskamer terecht waar ik in de middag een ritmestoornis kreeg die zich na een uur spontaan herstelde later op de dag kreeg ik er nog en ook deze ging weer spontaan over. Dit was voor de verpleging om mij na overleg naar en 1 persoons kamer te brengen, daar de emoties te hoog opliepen en ik het even niet meer zag zitten. Maar wat mij de meeste zorgen maakt is dat ik op vrijdag moet stopen met de kinidine hoe gaat het dan met de ritmestoornissen. Maar nu is het donderdag en ik mag dus nu nog kinidine gebruiken hopelijk krijg ik vandaag geen storingen u hoort nog wel van me. Vanmiddag kam er bezoek bij mij, die had er lucht van gekregen dat ik psychologisch nogal in de war was en hij wilde mij wat trucs aan de hand doen om het mezelf wat makkelijker te maken. Dus u begrijpt dat ik dit met beide handen heb aangegrepen, het is een soort ademhalingen techniek en volgens mij werkt het maar ik blijf sceptisch, later meer. Vandaag is het woensdag en vorige dagen zijn over het algemeen rustig verlopen. En na de hectiek van gisteren weer aardig bij mijn positieven. Maar laat ik beginnen met gisteren toen ik was aangemeld voor een (EFO)elektrofysiologisch en Ablidatie behandeling, ze kamen mij om 8uur ophalen maar door eerdere ervaringen was de ze jongen knap nerveus maar de gespreken met de arts heeft wel wat angst weg genomen maar ik moet het toch zelf doen voor ze begonnen kreeg ik wat morfine toegediend wat de arts zag dat ik helemaal door het lint ging maar of ik wilde of niet het moet gebeuren tijden de ablidatie ging ik 3 maal helemaal onderuit maar dat duurde maar kort de rest wast stil lijven liggen op een smalle plank, 5 uur duurde het, ,maar achteraf gezien viel het mij honderd procent mee het duurde zolang om dat er aardig wat littekens moesten worden weggebrand, maar we hebben het weer doorstaan en volgen de arts moet ik nu aardig opknappen maar hij of hij alles had weggehaald wist hij niet maar hij is er wel positief over dat ik nu niet zo veel ritmestoornissen krijg, we zien wel weer, u hoort nog wel van me.
Frans
U Hoort nog van me
Dit schrijven is niet zo zeer bedoelt om iemand zwart te maken maar om het eens
aan de kaak te stellen zodat er misschien in de toekomst meer naar de patiënt
word geluisterd, En zo veel narigheid kan worden voorkomen.
Wie herkent dit?????
Wie wil er met mij over E mailen /
schrijven?????
Wie heeft goede raad en wil die met mij delen?????
Alle goeds voor allemaal
Met vriendelijke groet
Frans v.d. Meijs