Van het concert des levens krijgt niemand een program.
Dit gezegde hing aan de muur in het huis van mijn ouders
Een gezegde dat voor mij veel waarde heeft.
Ineens was ik in die tunnel en in het begin is dat donker, maar
het was niet eng. Aan het einde - en dat weet je en dat voel
je - daar was het licht, daar wilde ik naar toe, dat is mijn thuis. Dat
vertelde Sybrig Lips in het Tv-programma Kruispunt in oktober. Op haar zevende
jaar kreeg ze een bijna-dood-ervaring, ook wel afgekort BDE genoemd. Die
ervaring bleef haar tot op de dag van vandaag bij. In het programma Kruispunt
vertelden ook Mickey Broekhuysen en Tinke Klein openlijk over hun BDE.
Kruispunt ging ook in op de gevolgen van de BDE. ,,Je echte bijna dood ervaring
begint pas als je wakker wordt”, vertelt Mickey
Broekhuysen. ,,Dan krijg je zo’n enorme stuiter voor
je kop, op z’n Hollands gezegd. Je zit al met lichamelijk ongemak, want ik had
dat ongeval gehad en dan is er ook onbegrip van de omgeving. Je moet opnieuw
leren leven”. Cardioloog Pim van Lommel ondervroeg vier jaar lang honderden
mensen die een hartstilstand overleefden. Achttien procent van hen vertelde een
BDE te hebben gehad. Dat is bijna één op de vijf. Van Lommel gelooft niets van
de ,,wetenschappelijke” verklaring, als zou een BDE
een gevolg zijn van zuurstofgebrek in de hersenen. Hij ging op zoek naar andere
oorzaken. Dé waarheid bestaat niet, ontdekte Van Lommel. Alles in onze wereld
is subjectief. Dit blijkt heel duidelijk uit de kwantummechanica, niets is
objectief. De wereld die wij ervaren via onze waarneming is subjectief. En dat
geldt dus zeker voor de ervaringen die wij innerlijk hebben. Alles draait om
beleving en ervaring. Als iemand over zijn of haar BDE vertelt, is dat zijn of
haar waarheid. Deze indrukwekkende ervaring verandert iemands leven totaal. Dat
bleek uit de talloze gesprekken die Van Lommel met hartpatiënten had, die een
BDE ervaring hadden gehad. BDE komt voor over de hele wereld, en alle mensen
die zoiets meemaken vertellen ongeveer hetzelfde verhaal. Dat maakt BDE tot een
soort gezamenlijke waarheid. Je kunt er niet meer omheen, het is onzin om dan ,,wetenschappelijk” BDE te verwerpen als een soort
zuurstofloos hersenspinsel. Opvallend is dat mensen die een BDE meegemaakt
hebben, niet langer bang zijn voor de dood. Ze hebben immers ervaren dat de
dood niet bestaat, het leven gaat na het afsterven van het lichaam gewoon
verder, zij het in een andere vorm. Sterker nog: alle beperkingen van het
leven, die met het lichaam samenhingen, vallen nu opeens weg. Mensen die ,,sterven” en via de tunnel naar het licht gegaan zijn,
merken dat ze nog steeds leven. Alleen is de ervaring van hun bewustzijn dan
totaal anders: ze zijn op een andere plaats, in een andere dimensie, waar er
geen tijd en ruimte meer is, en waar verleden, heden en toekomst samenvloeien.
Het is voor ons ,,stervelingen” heel moeilijk te
begrijpen, en daarom kunnen mensen met een BDE dat ook zo moeilijk uitleggen:
ze krijgen dan te maken met onbegrip en worden meewarig aangekeken, alsof ze
wat schroefjes los hebben. In het nieuwe bewustzijn ervaart iemand ook wat hij
anderen heeft aangedaan, blijkt uit de verhalen die mensen met een BDE tegen
Van Lommel vertelden. Een vader die zijn kinderen geen liefde gaf, voelt nu wat
zijn kinderen gevoeld hebben. En dat doet pijn. Maar mensen die goed voor
anderen zijn geweest, voelen hoe die anderen zich daarbij voelden, en dat geeft
natuurlijk een goed gevoel. Al wat je gedaan hebt in je aardse leven, en al wat
anderen daarmee door jou ervaren hebben, wordt dan voelbaar en herkenbaar.
Hieruit blijkt volgens Van Lommel ook hoe innig je feitelijk verbonden bent met
de mensen om je heen. Wat ook opvalt is dat mensen die
,,sterven” opgewacht en opgehaald worden door overleden vrienden of
familieleden. Mensen met een BDE zijn misschien maar enkele minuten ,,van de wereld” geweest, maar ze kunnen dagenlang praten
over wat ze in die paar minuten hebben meegemaakt. Ze hebben een nieuw inzicht
gekregen over hoe bewustzijn in elkaar zit. En ze koesteren de ervaring van
onvoorwaardelijke liefde die ze ervaren hebben. Het is dit soort ervaringen, die
hun leven totaal verandert, evenals de manier waarop ze met hun eigen lichaam
omgaan. Ook hebben deze mensen geleerd om niet meer te oordelen over anderen,
en ieder in zijn waarde te laten.
Uit hartebrug
PS
Ook ik had een
dergelijke ervaring alleen die was niet zo prettig.
Ik heb het
ervaren als een soort touwtrek wedstrijd
In het kort
komt het hier op neer.
Ik lag op een
bed in het ziekenhuis met aan het hoofdeind mijn overleden
ouders en
schoonouders en aan het voeteneind mijn
vrouw en kinderen.
Het was voor
mij moeilijk te kiezen welke kant ik op wilde, uiteindelijk vervaagde het beeld
en kwam ik weer
terug op aarde, het was zeker mijn tijd nog niet.
Ik hoop door
het van me af te schrijven het een plaats te kunnen geven,
daar het voor mij
nog erg emotioneel is om er mee om te gaan.
Ondanks het
toch al weer zo’n 6 jaar geleden is, blijft het
regelmatig aan me knagen en
heb ik het er nog
steeds erg moeilijk mee.