Heleen Mulderij tien jaar na

harttransplantatie

`European Heart Transplant

Games waren de bekroning’

STREEK ‑ Wie in dit jubileumnummer zeker niet mag ontbreken is de

Westzaanse Heleen Mulderij. In de allereerste uitgave van nieuwsblad

De Zaankanter vulde haar verhaal de voorpagina.

'Een nieuw hart en zes keer goud'

kopte deze krant medio september 1992. Tien jaar na dato is Heleen bereid nog even terug te komen op die turbulente periode uit haarleven."Wat ben ik blij dat

ik mijn oude koppie weer terug heb," is Heleen's eerste reactie wanneer de

krantenfoto van '92 ter sprake komt. Bij het artikel waarin melding wordt gemaakt

van haar unieke sportprestaties tijdens de european hart transplant game in

Enschede stond een foto van de kampioene afgedrukt met dochter Daphne

en begeleidster Trea van der Loo. Langdurig gebruik van prednison had Heleen

een wat opgeblazen gezicht bezorgd.Vandaag de dag is zij echter weer haar

stralende zelf en behoort de tijd van medicijnen slikken tot het verleden.

Korte terugblik

Op 4 april 1990 werd de toen 29‑jarige Heleen Mulderij van de ene op de andere

dag opgenomen in het Academisch Ziekenhuis Utrecht (AZU). Alleen een

harttransplantatie kon haar leven redden. Een dag na opname was er gelukkig al

een donorhart beschikbaar.In een bijna vier uur durende operatie werd haar

oude hart verwijderd en het 'nieuwe' hart ingeplant. binnen enkele weken

na de in greep kreeg Heleen last van zogenaamde afstotingsverschijnselen.

Er volgden zware kuren en pas na 2 maanden kon zij met intensieve therapie

beginnen en aan haar verder herstel gaan werken. Was Heleen voor haar operatie

een fanatieke sportvrouw geweest (zwemmen bij Nereus en korfballen bij Roda),

nu moest zij de draad op een geheel ander niveau weer oppakken...

In 1992 nam Heleen deel aan de European Heart Transplant Games in Enschede,

spelen waarvoor zo'n 150 deelnemers uit heel Europa inschreven met eveneens een

donorhart, en sleepte zij zes keer goud in de wacht. Heleen was weer helemaal terug!

De European Heart Transplant Games sloten op positieve wijze een moeilijke periode af.

Toekomst

Groot respect heeft Heleen voor de wijze waarop haar man Albert haar jaar die jaren

door en dun heelt gesteund, Als patiënt krijg je alle aandacht en sta je in het middelpurt

van de belangstelling maar dat je partner het nèt zo moeilijk heeft of misschien zelfs

wel zwaarder, daar denken veel mensen niet bij na. Onze Daphne was ten tijde

van mijn operatie tenslotte nog maar twee jaar oud, dus alles kwam op de schouders

van Albert terecht! " Sport speelt nog al‑tijd een prominente rol in het gezin Mulderij.

Albert speelt in het derde van Roda en Daphne heeft de korfbaltraditie voortgezet bij KZ.

Ook Heleen hoeft zichzelf niet extreem in acht te nemen. Zij kan haar leven leiden zonder

noemenswaardige beperkingen. lk voel me weer prima," vertelt ze stralend.

Uit de Zaankanter

'Al eens aan een nieuw hart gedacht?'

Bij Annick van Haneghem werd een nieuw hart ingeplant, een operatie

die ook geestelijke gevolgen had.

Lees haar relaas.

Heb je al eens aan een nieuw hart gedacht?' De vraag sloeg bij me in als een bom, nee natuurlijk had ik daar nog nooit aan een gedacht. Ik ben 19, tot voor kort bijna nooit iets gemankeerd, alsof ik geen andere dingen had om aan te denken. De gedachten vlogen door m`n hoofd heen: een ander hart, een hart van iemand die er niet meer is, het begon tot me door te dringen dat ik dan misschien toch wel erg zieker was dan dat ik me tot dan aan toe gerealiseerd had, zo ziek dat ik misschien wel dood kan gaan.

Ja, daar lag ik dan op de IC aan slangetjes en draden die elke beweging van m’n lichaam nauwkeurig in de gaten hielden, na een paar weken flink ziek zijn was ik uiteindelijk hier beland, op de intensive care van Dijkzigt en alhoewel ik me heel erg beroerd voelde dacht ik toch nog steeds dat het allemaal wel meeviel, dat het vanzelf wel over zou gaan, en dan ineens bleek het allemaal heel anders te gaan.

Mijn eigen hart was er inmiddels zo slecht aan toe dat ik er misschien nog een jaar mee zou kunnen leven, een harttransplantatie was de enige optie om verder te kunnen leven.

En zo werd ik voor een keuze gesteld, en niet zo maar één, ik moest een keuze maken tussen leven en dood, doorgaan met een hart wat het bijna niet meer doet, met vooruitzichten van misschien een jaar; of proberen om verder te gaan een donorhart, een leven met risico`s die ik nu nog niet kan overzien.

Toch was toen de keus voor mij niet zo moeilijk, als ik om me heen keek naar alle kaarten aan de muur van de mensen die om me gaven en als ik dacht aan m’n ouders en familie dan besefte ik hoe graag ik nog verder wilde leven, er was nog zoveel wat ik niet los wilde laten, ik wilde vechten voor m’n leven, desnoods met het hart van iemand anders.

Ik maakte dus de keuze om ervoor te gaan, en na een lange rij van onderzoeken werd ik op de wachtlijst gezet voor een transplantatiehart, er braken spannende weken aan met ups en downs tot na precies 6 weken de telefoon ging, om half 7 moest ik naar Dijkzigt, er was een hart voor me, het ging nu echt gebeuren ...

Na de operatie

De eerst dagen na de operatie gingen in een roes voorbij met veel pijn en ellende maar al gauw ging ik lichamelijk met sprongen voorruit waardoor er weer allerlei dingen mijn hoofd binnenslopen die me bezighielden.

Het drong nog niet echt tot me door maar als ik naar mezelf keek dan kon het toch echt niet missen, het grote litteken op m’n borst liet zien dat er echt iets veranderd was, dat er een ander hart in me zat. Een hart van iemand die nu dood is, nog maar een paar dagen, misschien was er op diezelfde dag wel een begrafenis en was er ergens een familie ontzettend verdrietig.

Wat een contrast, dat het nodig was dat er iemand voor mij dood moest gaan zodat ik verder kon leven, de gedachte hieraan maakte dat ik ineens zo vreselijk moest huilen omdat ik het gewoon allemaal niet meer kon begrijpen.

Op dat moment gingen mijn gedachten gingen naar de Here Jezus, Hij is ook van de hemel naar de aarde gekomen om aan een kruis te sterven, om het voor mij het leven mogelijk te maken.

Eerst is de Heer Jezus voor mijn leven doodgegaan en nu was het alweer nodig dat er iemand dood zou gaan voordat ik verder kon.

Voor de allereerste keer in m’n hele leven begreep ik wat het betekende, omdat ik verder kon leven met het hart van iemand anders, begreep ik hoe groot het werk van Here Jezus is want door zijn sterven heb ik het eeuwige leven gekregen.

Maar in plaats van dat ik er blij van werd begon ik me alleen maar ellendiger te voelen, ik vroeg me af of mijn leven nou echt zoveel waard was dat er twee keer iemand voor dood moest gaan.

Ik begreep er steeds minder van en ik vroeg mezelf echt af waarom dit alles me moest overkomen, was het echt wel de moeite waard om verder te gaan? Ik wist tenslotte niet eens hoe m’n toekomst eruit zou gaan zien, ik werd overmand door twijfel of ik wel de goed keus had gemaakt.

Waarom moest dit allemaal gebeuren?

Waarom God, waarom God, ik kwam er echt niet meer uit en vroeg God waarom dit allemaal moest gebeuren, ik had nooit verwacht dat Hij zo duidelijk met een antwoord zou komen.

Annick snap je niet, waarom ik dit heb toegelaten in je leven? Hoe vaak heb je niet gehoord over het werk van de Here Jezus, Hij is gestorven aan het kruis om alle dingen die jij verkeert hebt gedaan goed te maken, om aan te vullen waar jij in tekort schiet. Door Zijn dood kan ik jou een nieuw leven geven, want hoe goed je ook je best doet, je kunt het niet alleen. Met je verstand heb je het misschien allemaal wel geweten maar toch ging je altijd maar weer je eigen weg,

Het aan je vertellen is schijnbaar niet genoeg geweest en daarom is het echt geworden in je leven, met je eigen hart was er geen leven meer mogelijk zodat je wel moest kiezen om met een nieuw hart verder te gaan, ik heb je laten kiezen voor een hart dat het wel doet, voor een nieuw leven. Alleen het leven wat je nu hebt zal voorbij gaan, en daarom moet je nog een keuze maken, een keuze voor het eeuwige leven. Een keus om mij toe te laten in je hart waardoor ik je leven zal veranderen

Je leeft nog, omdat ik ontzettend veel van je hou en omdat ik wil dat je leeft.

Dat was Zijn antwoord, en eindelijk begreep ik het, ik heb een antwoord gekregen op mijn vraag, ik weet nu waarom ik leef.

Aan de lezer

En jij, heb jij al eens aan een nieuw hart gedacht?

Misschien is jou hart ook wel ziek, ziek van alle problemen en zorgen die je hebt, omdat je overal alleen voor staat, ziek van alle verkeerde dingen die je steeds maar weer doet en vul de rest zelf maar in.

Weet je dat er voor jou ook een nieuw hart is? De Here Jezus de zoon van God is lang geleden naar deze wereld gekomen om aan een kruis te sterven om een einde te maken aan alle verkeerde dingen, aan alle zorgen en ellende van deze wereld. Hij staat op je te wachten met een nieuw hart, een nieuw leven, het enige wat Hij van jou vraagt is om in Hem te geloven en om ja te zeggen tegen een ander leven.

De keus is aan jou, wat doe je? Ga je verder met het leventje wat je nu hebt? Een leven wat misschien heel veilig lijkt maar dat uiteindelijk doodloopt. Of kies je voor een nieuw leven?

Je kunt je er nu misschien geen voorstelling van maken hoe het zal zijn maar je moet gewoon de sprong wagen en samen met Jezus verder gaan.

Ik heb de sprong gewaagd en nu weet ik wat het is om echt te leven,

Het derde hart paste

Het relaas van Joke Rischmüller

6 februari ging ik met mijn dochter voor een paar dagen naar mijn schoonouders, dat was op een zondag.

8 februari zijn we gezellig wezen winkelen, en daarna bij een oom en tante van mijn man geweest dat was echt gezellig. Toen ging om 17.00 uur de mobiele telefoon Bad Oeynhausen (in de buurt van Hanover) we hebben een hart voor u dat was opwinding pur sang, met de ambulance naar het ziekenhuis. Ik werd voorbereid en lag te trillen als een rietje, later kwam mijn man, zoon, en vriendin.

Om 23.30 uur kregen we te horen dat het hart niet in orde was dus alles werd afgelast .

Pech! 2 dagen wachten in de hartkliniek dus tijdelijk naar een revalidatie centrum geweest dan na 4 dagen wachten was er weer een hart ook deze bleek achteraf niet in orde weer wachten.

Maar voor mijn gemoedsrust was dit nu niet bepaald bevorderlijk.

Na 7 weken wachten: eindelijk het was zover. Gezien de omstandigheden was ik erg rustig.

Op 22 mei om 13.00 uur was er de operatie 3½ uur later was alles gelukt, maar toen kwamen de problemen.

3 Dagen later kreeg ik een longontsteking! Weer terug naar de intensive care, dan langzaam ging het beter.

Maar ik kreeg toen dikke benen, daar ik slecht kon plassen moest ik aan de dialyse 20 uur per dag.

Vaak heb ik gedacht hier word je gek van, maar het rotsvaste geloof op een goede afloop overheerste toch.

Maar voor de dialyse moest ik naar Bielefeld op de nierenafdeling, na 10 dagen naar Oldenburg voor de dialyse terug met de ambulance naar Bad Oeynhausen voor een biopsie, alles is in orde en dan eindelijk naar huis.Maar toen ging weer de telefoon, ziekenhuis Oldenburg of ik even terug wilde komen, het bloed was niet

Oké, weer de IC het bloedt, wordt steeds slechter en omdat ze er daar ze er geen grip op konden

Krijgen moest ik terug naar Bad Oeynhausen.

Pacemaker ontstoken, die moest er uit en ook de toegang voor de dialyse was ontstoken alles moest

Eruit. Er moest een nieuw infuus geprikt worden, dat mijn hart goed op ritme blijft is een groot geluk.

Op de plaats waar de pacemaker heeft gezeten was een groot gat ontstaan maar het deed gelukkig geen zeer.

Maar door de antibiotica kon ik 14 dagen niet eten, alles kwam er weer net zo hard uit, maar dat ging langzaam maar zeker beter. Zodat de nieuwe pacemaker geplaatst kon worden, eindelijk ging ik vooruit zodat ik op

8 september, na 5 maanden, eindelijk naar huis kon. De wond kon ook thuis wel worden verzorgd,

Zodat ook die langzaam dicht gaat. Dan 30 september terug naar het ziekenhuis daar ik te weinig bloed had. Gelukkig maar een dag gelegen. Wordt nog steeds gespoten voor mijn bloed, dat is ondertussen oké bevonden. Ben 15-12-2003 voor controle nog even naar het ziekenhuis geweest, alles is nu eindelijk oké.

Ook werd ik tussendoor nog “even” oma van een kleinzoon die is nu 10 weken oud.

Het gaat nu goed met mij, ik ben blij dat ik het gedaan heb ondanks alles wat ik heb doorgemaakt.

Want niet iedereen krijgt een dergelijke kans.

Dus ook nu blijkt maar weer

Hoe belangrijk een donorcodicil is.

Adres bij beheerder bekent

Home